مقبره الشعرا تبریز گنجینه ای بی نظیر که مورد کم لطفی قرار گرفته است 0مقاله دکتر

با درج مجوعه ارزشمند مقبره الشعرا در روی اسکناس ها و گذرنامه ها   و شناساندن آن می توان جایگاه فرهنگی  و تاریخی کشورمان را به رخ جهانیان کشید( مقاله ای از دکتر بشیر بیک بابایی در نشان دادن عظمت  مقبره الشعرا تبریز)

مقبره الشعرا (آرامگاه شاعران) یکی از گورستان‌های تاریخی شهر تبریز است که در محله سرخاب واقع شده‌ است. این گورستان در نوع خود یکی از بی نظیرترین گورستان های دنیا می باشد که بیش از 400 عارف و شاعر را در خود جای داده است و یقینا چنین مکان ارزشمندی در سطح جهان کمتر یافت می شود این گورستان تاریخی گنجینه فرهنگی عظیمی است که می تواند نماد افتخار و اقتدار فرهنگی ایران زمین و آذربایجان باشد  که متاسفانه مورد بی مهری قرار گرفته است

مقبره الشعرا در گذشته با اسامی حظیره الشعرا، حظیره القضاه، قبرستان سرخاب نیز نامیده می شد اما متاسفانه گذشت روزگاران و مهم‌ تر از آن حوادث طبیعی چون سیل و زلزله، شکل ظاهری آن را از بین برده است.

مقبره الشعرا  که یا همان آرامگاه شاعران تبریز، مکانی است که تعداد کثیری از مشاهیر علم و فرهنگ و ادب ایران زمین مدفون می باشند، که طرح و هنر معماری آن در سال ۱۳۴۱ شروع به احداث گردید و در سال ۱۳۶۷ همراه با امکانات و تاسیسات توریستی و گردشگری مورد بهره برداری قرار گرفته است.

نام این گورستان در آثار مکتوب پیش از سدهٔ هشتم هجری به‌ چشم نمی‌خورد. کتاب لباب‌ الالباب تألیف محمد عوفی در سال ۶۱۸ هجری که در آن شرح حالی از شاعران سده هشتم هجری -همانند خاقانی و فارابی که در مقبره الشعرا مدفون‌اند- گنجانده شده‌ است، نامی از این مکان به‌ میان آورده نشده‌ است. قدیمی‌ترین اشاره به این گورستان در کتاب نزهه القلوب تألیف حمدالله مستوفی در سال ۷۴۰ هجری می‌باشد، همچنین در «تاریخ گزیدهٔ مستوفی» تألیف ۷۳۰ هجری نیز به مقبره الشعرا اشاره شده‌ است.

به‌ دلیل متروک‌ شدن مقبره الشعرا پس از زمین‌ لرزه‌های سال‌های ۱۱۹۳ و ۱۱۹۴ هجری قمری و به‌ دلیل مدفون‌ شدن بسیاری از شاعران و عارفان بزرگ در این گورستان، در شهریورماه ۱۳۵۰ خورشیدی مسابقه‌ ای برای طرح یک بنای یادبود در مقبره الشعرا توسط روزنامه‌ های اطلاعات و کیهان و مجله یغما برگزار گردید و پس از چندی پیشنهاد «غلامرضا فرزان‌مهر» برگزیده شد و عملیات احداث بنای یادبود آغاز گردید. هم‌ اکنون این بنای یادبود نماد مقبره الشعرا و یکی از نمادهای شهر تبریز محسوب می‌شود. با یک دید منطقی این گنجینه عظیم از ابعاد مختلف می تواند نماد ایران و آذربایجان و تبریز گردد بطوری که نشانگر عظمت فرهنگی و گویای تاریخ درخشان مان باشد گنجینه ای که شاعران و عارفانی از کشورهای مختلف را نیز در خود جای داده است پس با شناساندن این میراث گرانبها میتوان در امر جذب گردشگر که صنعت برتر اقتصاد دهه های اخیر است نقش ارزنده ای ایفا کرد به شکلی که اگر چنین موقعیت ارزشمندی در سایر کشورها بود الان در سطح جهانی در ابعاد مختلف خودنمایی میکرد اما متاسفانه این امر در کشور اصلا مورد توجه قرار نگرفته است هرچند که در سال های اخیر کارهای قابل توجهی در بعد فیزیکی در این مجموعه انجام می گیرد که در کنار آن لازم این مجموعه عظیم به عنوان نماد ملی به جهانیان معرف گردد بنابراین بهتر است به شکل های مختلف از جمله با درج تصاویراین مجموعه  در روی گذرنامه های ایرانی ، اسکناس ها این مجوعه ارزشمند  را به جهانیان نشان دهیم

از معروفترین آرمیدگان در مقبره الشعرا می‌توان به افراد زیر اشاره کرد:

اسدی طوسی، خاقانی شروانی، ذوالفقار شروانی، سید محمدحسین شهریار، عزیز خان مکری، شاهپور نیشابوری، شکیبی تبریزی، شمس‌ الدین سجاسی، ظهیر فاریابی، قطران تبریزی، لسانی شیرازی، مانی شیرازی، مجیر الدین بیلقانی، مغربی تبریزی، همام تبریزی، اشهر سبزواری، بابا مزید، بابا حسن، عبدالرحیم آبادی، نظام الدین یحیی الغوری، حسن بلغاری، سلطان پیرباب، معین الدین صفار، کمال الدین عبدالقادر نخجوانی، بهاء الدین خاکی، ضیاء الدین بزرگ، ابوالعلاء فلکی، عصار تبریزی، انوری ابیوردی، شیخ محمد خیابانی، ثقه الاسلام تبریزی، امیه بن عمر و بن عمیه، محمد جعفر کبودر آهنگی قره‌گوزلو (مجذوب علیشاه همدانی)، هفت خواهران، امیر عبدالغفار، میرزا شفیع مستوفی، حارث بن امیه، امام طالحه، پیر محمد، حافظ حسین زال، عبدالرحیم خلوتی، درویش سراج الدین قاسم، اکمل الدین مظفر بزازی، مجد الدین صنع الله کوزه کنانی، نجم الدین سمساری، برهان الدین واعظ هروی، قاضی مجد الدین محمد انصاری، خواجه عبدالرحیم اژآبادی، شمس الدین محمد خطاط، شیخ اسحاق مراغی، صلاح المله و الدین حسن نخجوانی ثم البلغاری، سید جلال الدین مهدی نقیب تبریزی حسنی، شیخ نور الدین بیمارستانی، تاج الدین منشاوی، فخرالدین احمد اره گر، پیر عماد الدین، اخی خیر الدین، غیاث الدین محمد، پیر لیفی، پیر سلیمانشاه جوهری، ابی حامد افضل الدین محمد بن اسعد بن الفقیه محمد التبریزی المحدث، حافظ حسن کمانکش، بهاء الدین محمد خاکی، پیر محمد، پیر رازیار، پیر قندیلی، پیر ترک، بابا اسماعیل، بابا احمد قمچی باف، مولانا محمود اژآبادی، شرف الدین نوری، طارمی، نصرالله طبیب، سلطان دده علی، دکتر مهدی روشن ضمیر، دکتر محمود پدیده، استاد جواد آذر، استاد میرزا طاهر خوشنویس تبریزی، محمود ملماسی، سید یوسف نجمی و استاد علی حریرچی.

 

 

/ 0 نظر / 23 بازدید